طراحی سایت

قالب وبلاگ

طراحی سایت


₪ مجله فی فا ₪
₪ مجله فی فا ₪
گفت‌وگو با سریع‌ترین كاراته‌كای ‌جهان

با یك گونی مدال هنوز هم برای رسیدن به مسابقات جهانی فرانسه و جدال با بهترین‌ها لحظه‌شماری می‌كند.

آرزوی «حسین روحانی» سال 2006 تحقق یافت و در «فنلاند»، طعم شیرین ایستادن بر سكوی قهرمانی را چشید و در همان جا بود كه سریع‌ترین كاراته‌كای جهان لقب گرفت. با این‌كه طلای جهانی او همچنان یكی مانده، اما پرمدال‌ترین كاراته‌كای ایران در جهان است.

او از زنجان می‌آید و یك قل از دوقلویی است كه در كنار 8 برادر و خواهر دیگر، در یك خانه بزرگ زندگی می‌كردند. خانه‌ای كه شیشه‌هایش هرچند روز یك بار از ضربات توپ و مشت پایین می‌آمد و صدای مادر بلند می‌شد!

عشق فیلم بزن بزن

حسن و حسین روحانی دوقلو هستند كه البته حسن 5 دقیقه بزرگ‌تر است، ولی حسین در كاراته موفق‌تر: «درست به یاد دارم عاشق فیلم‌های رزمی‌ و بزن‌بزن بودم. به خاطر همین با حسن تصمیم گرفتیم به باشگاه برویم و تكواندو ثبت‌نام كنیم، اما كلاس‌هایش پر شده بود و قسمت‌مان كاراته شد. بابا از آن بازاری‌های قدیمی‌ بود كه 10 سال بعد از این‌كه من عضو تیم ملی شدم، تازه باخبر شد كه پسرش برای خودش كسی شده. البته حق داشت. ما 10 تا خواهر و برادریم و من و حسن بچه‌های آخر.»

حسین كاراته را زیر نظر شهاب سلطانی (سرمربی تیم ملی) از فامیل‌های دور مادر آغاز كرد و چند ماه از این آغاز نگذشته بود كه در مسابقات استانی دوم شد:

«از همان روزها وقتی هرچند وقت یك بار تلویزیون مسابقات جهانی كاراته را نشان می‌داد در ذهنم خودم را جای قهرمان می‌گذاشتم و می‌دانستم كه یك روزی آن سكو مال من ‌شود.»

13 ‌ساله‌ها راه افتادند

حسین در اولین مسابقات قهرمانی كشور كه حضور یافت در همان دور اول باخت؛ اما حریفش قهرمان شد. او یك كرد بود كه دیگر روحانی ندیدش. روحانی سال 74 قهرمان كشور شد: «13 سال داشتم كه باید در مسابقات انتخابی تیم ملی كه رده سنی‌اش 14 سال بود شركت می‌كردم. باورتان نمی‌شود!

كپی شناسنامه‌ام را دستكاری كردم تا بتوانم شركت كنم. با این‌كه مقابل حریفان مثل فیل و فنجان بودیم، اما همه را بردم و قهرمان شدم. سال 96 قهرمان نوجوانان جهان و سال بعد هم قهرمان جوانان آسیا شدم.»

دنده‌ای كه شكست

برای روحانی مسابقات بلغارستان سكوی پرتاب بود، چون راهی جدید پیش رویش گشود. درست 4 ‌روز به اعزام مانده بود كه دنده‌اش شكست و نتوانست در مسابقات جهانی مدال بگیرد. با روحیه‌ای خراب می‌خواست برای همیشه كاراته را كنار بگذارد، اما یك آن به خود آمد و تصمیم دیگری گرفت و آن، جبران این شكست در رقابت‌های جهانی بزرگ‌تر بود: «با خودم عهد كردم كه دیگر یك بازنده نباشم. سال بعد در مسابقات آسیایی ماكائو طلا گرفتم، اما هیچكس خوشحالی مرا ندید. فرید خمامی‌ كه سرمربی بود مدام می‌پرسید كه چرا خوشحالی نمی‌كنم؟ گفتم: «وقتی می‌خندم كه قهرمان امیدهای جهان شوم.»

این‌كه می‌گویند خواستن، توانستن است را باید باور كرد، چرا كه روحانی جوان در مسابقات جهانی امیدهای یونان تنها كسی بود كه مدال طلای ایران را در وزن‌-60 كیلوگرم به دست آورد.

گاردت را عوض كن

اولین حضور جهانی او در رده سنی بزرگسالان با مدال برنز همراه بود و قبل از آن در بازی‌های بوسان نقره گرفت تا جرقه‌ای تازه در ذهن كاراته‌كار جوان ایران زده شود.

او همیشه با گارد چپ به مصاف حریفان می‌رفت، اما این كافی نبود و كسب مدال طلا در مسابقات بزرگسالان مستلزم استفاده از هر دو گارد بود. بعد از آن بود كه حسین تغییر كرد: «در مسابقات انتخابی تیم ملی در میاندوآب سوم شدم. آنقدر تمرین كرده بودم كه نگو. بعد از آن تا می‌توانستم گریه كردم. این طوری بود كه تصمیم گرفتم گارد راستم را تقویت كنم. اتفاق خوبی بود چون در مسابقات بعدی اول شدم.»

او در مسابقات امیدهای جهان در مارسی فرانسه با وجود كمردرد شدید در یك وزن بالاتر طلا گرفت: «در طول این سال‌ها هیچ مسابقه‌ای مثل رقابت‌های جهانی مكزیك برایم تلخ نبود. تا فینال همه حریفان را با اختلاف هشت امتیاز و در كمتر از یك دقیقه و 30 ثانیه بردم، اما در فینال با یك اشتباه كوچك در 10 ‌ثانیه سرنوشت‌ساز، مدال طلا را از گردنم درآوردم.»

رویایی كه آمد

2 سال بعد، دیگر روحانی عزم خود را جزم كرده بود كه هر طور شده به رویای دوران نوجوانی تحقق بخشد و بر روی سكوی قهرمانی بالاتر از بقیه بایستد و بالاخره شد. او قهرمانی مسابقات جهانی 2006 فنلاند و عنوان سریع‌ترین كاراته‌كار جهان را به دست آورد و یك ماه بعد، مدال طلای دوحه قطر را به گردن آویخت.

با این‌كه روحانی در مسابقات 2008 ژاپن به مقامی‌ بهتر از سومی‌ دست نیافت، اما تنها ایرانی‌ای بود كه همین مدال را هم كسب كرد. به عقیده او تلخی مسابقات جهانی صربستان برایش بسیار بیشتر از ژاپن بود: «در همه جای دنیا همه سعی می‌كنند به نیروهایشان كمك كنند تا در مسابقات جهانی موفق باشند، اما در اردوهای ما مدام سنگ‌اندازی می‌كردند و نگذاشتند آب خوش از گلوی من پایین برود. آنها اعصابم را به قدری به هم ریختند كه رویای كسب یك مدال طلای دیگر به راحتی پرپر شد.»

فرار از مدرسه

وقتی صحبت از درس و مشق و مدرسه می‌شود، حسین فقط می‌خندد: «اصلا اهل درس و مدرسه نبودم و در هر فرصتی از زیر درس در می‌رفتم تا ورزش كنم. زو، فوتبال‌ هرچه كه فكر كنید غیر از درس. مغزم دست نخورده باقی مانده است. ساعت 6 صبح كلاسم در باشگاه شروع می‌شد و 5 دقیقه به 6 از خواب بلند می‌شدم و تا باشگاه می‌دویدم. تا به كلاس می‌رسیدم گرم شده بودم و از بقیه عقب نبودم.»

او معتقد است كه وقتی كاراته را شروع كرده باید تا آخرش برود. بعد از آن شاید به ادامه تحصیل هم فكر كند!

روحانی متاهل است و جالب است كه این زوج جوان در اوقات فراغت اسب‌سواری می‌كنند: «بعد از كاراته نوبت به سواركاری می‌رسد. با این اوصاف فكر كنم من هیچ ‌وقت درس نخوانم. تمام زندگی‌ام در اردوها گذشته. 3 ماه، 4 ماه در اردوها می‌ماندم. به قول بچه‌ها آنقدر كه قیافه مربیانم را می‌دیدم چهره پدر و مادرم را فراموش می‌كردم. خدارا شكر تا الان وضعیتم بد نبوده اما باید در فرانسه هم طلا بگیرم تا راضی شوم.»

 سال 1996 بود كه در مسابقات جوانان و امیدهای جهان دنده‌اش شكست و قبل از نیمه‌نهایی حذف شد. در آنجا با خودش عهد كرد كه تا چند مدال طلای جهان را كسب نكند، از دنیای كاراته نرود.



طبقه بندی: بیوگرافی ، متفرقه،
برچسب ها: گفت‌وگو با سریع‌ترین كاراته‌كای ‌جهان+ سریع‌ترین كاراته‌كای ‌جهان+ كاراته‌+ مسابقات جهانی فرانسه+ فرانسه+ حسین روحانی+ فنلاند+ پرمدال‌ترین كاراته‌كای ایران+ زنجان+ فیلم بزن بزن+ حسن و حسین روحانی+ تكواندو+ شهاب سلطانی+ تیم ملی+ بلغارستان+ یونان+
دنبالک ها: منبع،
.: Weblog Themes By Pichak :.


تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic